هر كه سرگردان به عالم گشت غمخواری نیافت

چه غريب ماندي اي دل !

narcissus113 — Wed, 11 Jun 2008 13:08:55 GMT

چه غريب ماندي اي دل ! نه غمي, نه غمگساري
نه به انتظار ياري, نه ز يار انتظاري

غم اگر به كوه گويم بگريزد و بريزد
كه دگر بدين گراني نتوان كشيد باري

چه چراغ چشم دارد دلم از شبان و روزان
كه به هفت آسمانش نه ستاره‌اي است باري

دل من ! چه حيف بودي كه چنين زكار ماندي
چه هنر به كار بندم كه نماند وقت كاري

نرسيد آن كه ماهي به تو پرتوي رساند
دل آبگينه بشكن كه نماند جز غباري

همه عمر چشم بودم كه مگر گلي بخندد
دگر اي اميد خون شو كه فرو خليد خاري

سحرم كشيده خنجر كه: چرا شبت نكشته‌ست
تو بكش كه تا نيفتد دگرم به شب گذاري

به سرشك همچو باران ز برت چه برخورم من؟
كه چو سنگ تيره ماندي همه عمر بر مزاري

چو به زندگان نبخشي تو گناه زندگاني
بگذار تا بميرد به بر تو زنده واري

نه چنان شكست پشتم كه دوباره سر برآرم
منم آن درخت پيري كه نداشت برگ و باري

سر بى پناه پيري به كنار گير و بگذر
كه به غير مرگ ديگر نگشايدت كناري

به غروب اين بيابان بنشين غريب و تنها
بنگر وفاي ياران كه رها كنند ياري.....

هوشنگ ابتهاج

به که باید دل بست؟؟

narcissus113 — Mon, 09 Jun 2008 11:35:55 GMT

به كه بايد دل بست؟
به كه شايد دل بست؟
سينه ها جاي محبت، همه از كينه پر است.
هيچكس نيست كه فرياد پر از مهر تو را ـ
گرم، پاسخ گويد
نيست يك تن كه در اين راه غم آلوده عمر ـ
قدمي، راه محبت پويد
***
خط پيشاني هر جمع، خط تنهائيست
همه گلچين گل امروزند ـ
در نگاه من و تو حسرت بيفردائيست.
***
به كه بايد دل بست؟
به كه شايد دل بست؟
نقش هر خنده كه بر روي لبي ميشكفد ـ
نقشه يي شيطانيست
در نگاهي كه تو را وسوسه عشق دهد ـ
حيله پنهانيست.
***
زير لب زمزمه شادي مردم برخاست ـ
هر كجا مرد توانائي بر خاك نشست
پرچم فتح بر افرازد در خاطر خلق ـ
هر زمان بر رخ تو هاله زند گرد شكست
به كه بايد دل بست؟
به كه شايد دل بست؟
***
خنده ها ميشكفد بر لبها ـ
تا كه اشكي شكفد بر سر مژگان كسي
همه بر درد كسان مينگرند ـ
ليك دستي نبرند از پي درمان كسي
***
از وفا نام مبر، آنكه وفاخوست، كجاست؟
ريشه عشق، فسرد
واژه دوست، گريخت
سخن از دوست مگو، عشق كجا ؟ دوست كجاست؟
***
دست گرمي كه زمهر ـ
بفشارد دستت ـ
در همه شهر مجوي
گل اگر در دل باغ ـ
بر تو لبخند زند ـ
بنگرش، ليك مبوي
لب گرمي كه ز عشق ـ
ننشيند بلبت ـ
به همه عمر، مخواه
سخني كز سر راز ـ
زده در جانت چنگ ـ
به لبت نيز، مگو
***
چاه هم با من و تو بيگانه است
ني صد بند برون آيد از آن، راز تو را فاش كند
درد دل گر بسر چاه كني
خنده ها بر غم تو دختر مهتاب زند
گر شبي از سر غم آه كني.
***
درد اگر سينه شكافد، نفسي بانگ مزن
درد خود را به دل چاه مگو
استخوان تو اگر آب كند آتش غم ـ
آب شو، « آه » مگو.
***
ديده بر دوز بدين بام بلند
مهر و مه را بنگر
سكه زرد و سپيدي كه به سقف فلك است
سكه نيرنگ است
سكه اي بهر فريب من و تست
سكه صد رنگ است
***
ما همه كودك خرديم و همين زال فلك
با چنين سكه زرد ـ
و همين سكه سيمين سپيد ـ
ميفريبد ما را
هر زمان ديده ام اين گنبد خضراي بلند ـ
گفته ام با دل خويش:
مزرع سبز فلك ديدم و بس نيرنگش
نتوانم كه گريزم نفسي از چنگش
آسمان با من و ما بيگانه
زن و فرزند و در و بام و هوا بيگانه
« خويش » در راه نفاق ـ
« دوست » در كار فريب ـ
« آشنا » بيگانه
***
شاخه عشق، شكست
آهوي مهر، گريخت
تار پيوند، گسست
به كه بايد دل بست؟
به كه شايد دل بست؟

و... چرا به همه یک جور می نگریم؟

این گلها برای توست بگیرشون

narcissus113 — Sun, 08 Jun 2008 19:53:11 GMT

تقدیم به تو که حضورت در قلبم همیشگی شده.

اگرچه کم بهم سر میزدی اما من به همون هم راضی بودم.

السلام علیک یا روح الله

narcissus113 — Tue, 03 Jun 2008 16:13:20 GMT

بسم الله الرحمن الرحیم

بر لب کوثـــــرم اى دوست؛ ولى تشنه لبم در کنــــار منـــى، از هجر تو در تاب و تبم

روز من با تو به شب آمد و شب با تو به روز در فــــــــراقِ رخ ماهت، گذرد روز و شبم

شعری از:امام خمینی رحمة الله علیه

یک سؤال

narcissus113 — Fri, 30 May 2008 15:15:41 GMT

از امام زمان(عج) چه بخواهیم؟

قصه‌هایی هست از تشرّفات افرادی كه از امام پول، زن، سلامتی و امثال آن را

می‌خواسته‌اند. اینها همه خوب است. ولی چرا انسان از حضرت آن چیزی را كه

خود آن حضرت از خدا می‌خواهد طلب نكند؟

به همین دعای حضرت در ماه رجب توجّه كنید، حقیقتاً برای ما آموزنده است، ما هم

همین‌ها را از خدا بخواهیم «وَ احتم لِی فِی قَضائِكَ خَیرَ ما حَتَمتَ؛ از قضاهای

خودت، بهترینش را برای من تقدیر فرما».

«وَ اختِم لِی بالسَّعادةِ فی مَن ختمتَ؛ مرا از كسانی قرار بده كه امرشان را در این

ماه به سعادت ختم می‌فرمایی». «و اَحیِنِی ما أحیِیتَنِی مَوفُورَاً و أمتِنی مَسرُورَاً و

مَغفُوراً؛ زنده‌ام بدار در حالی كه از الطاف و رحمت‌هایت، حظّی وافر داشته‌ام و

بمیرانم در حالی كه مسرور و آمرزیده‌ باشم». «واجعَل لی إلی رضوانِك وجِنانكَ

مَصیراً؛7 برایم راهی به بهشت و رضوان خودت مقرّر فرما».

او رضوان و رضای خدا را می‌طلبد. ما هم همین‌ها را بطلبیم كه هیچ چیز بالاتر از

رضای خدا و بالاتر از محبّت خدا و اولیای خدا وجود ندارد.

خدایا دلم تنگ شده

narcissus113 — Thu, 29 May 2008 15:42:18 GMT

پروردگارا به ما توفیق حضور لحظه به لحظه را در

کعبه

مدینه

بقیع

بین الحرمین

عطا بفرما

بدون کلام

narcissus113 — Sun, 25 May 2008 17:03:18 GMT

بقیع به من بگو کو گنبد و بارگاهت؟

به من بگو بیت الاحزان فاطمه ات کو؟

به من بگو چرا فاطمه بیت الاحزانش بقیع بود؟

به من بگو کو...

قاصدک بهش بگو

narcissus113 — Fri, 23 May 2008 12:44:56 GMT

جو آغاز شکفتن کردی ای اشک

شبم را روز کردی ای اشک

شگفتا در کویر تشنه کامی

به هرجا سر به خاموشی کشیدم

هوای ابری ام شد آفتابی

به جای من تو شیون کردی ای اشک

چو بیرون سر ز روزن کردی ای اشک

گذشتی از میان آتش و خون

ندارم اختیاری تا نگریم ای اشک

تو گفتی بی زبان راز جمالی

مرا با گریه بی من کردی ای اشک

ای تک درخت عشق در وسعت زمین

با چشم من بخوان با روح من بمان

narcissus113 — Wed, 14 May 2008 20:35:45 GMT

عکس از دوربین نت

به کعبه رفتم و زآنجا هوای کوی تو کردم

جمال کعبه تماشا به یاد روی تو کردم

شِعار کعبه چو دیدم سیاه ، دست تمنا

دراز جانب شَعر سیاه موی تو کردم

چو حلقه در کعبه به صد نیاز گرفتم

دعای حلقه گیسوی مشکبوی تو کردم

نهاده خَلق حرم سوی کعبه روی عبادت

من از میان همه روی دل به سوی تو کردم

مرا به هیچ مقامی نبود غیر تو کامی

طواف و سعی که کردم به جست و جوی تو کردم

به موقف عرفات ایستاده خلق دعاخوان

من از دعا لب خود بسته ، گفت و گوی تو کردم

فتاده اهل مِنی در پی مُنی و مقاصد

چو جامی از همه فارغ من آرزوی تو کردم

[عبدالرحمان جامی]

خدایا من از بقیع و مدینه و از نظاره بر کعبه ات سیر نشدم.

narcissus113 — Wed, 14 May 2008 20:02:18 GMT

ساز غم گر ترانه ای میداشت

آتش دل زبانه ای می داشت

چون زبان دل آتش افشان بود

کوه غم گر دهانه ای می داشت

کاش مرغ غریب این گلشن

الفتی با ترانه ای میداشت

گر صداقت زمانه ای می داشت

گر مزار تو بی نشان نبود

بی نشانی

نشانه ای می داشت